این باران اردیبهشت

شبم را به عطر جان فزای یاس ،نمی آراست

حالا واژه هایم

چنان مست از بوی خاطر تو شده  اند

که از یاد برده اند

رسالت سرودن را

اما رقص شاخه های یاس

زیر باران شبانه

خوش ترانه ای ست

گرچه بی تصویر

گر چه بی واژه

….

ط.ن

امروزکه زمین ، پشت آسمان را به خاک کشید

تمام چراغ های خانه را روشن کردم

تا خواب  آینه غصه دار نشود

من هم چشمهایم را بستم

و به دنبال واژه های گمشده

تمام کوچه پس کوچه های خیال را گشتم

اما …

 همه ی پنجره های شهر بسته بود امروز

و من صدایی غریب می شنیدم

 مثل همهمه ی کابوس شب گذشته

که  ملال غروب نابهنگامی

مرا به غربت دیرینم فرا خواند

شب که آمد نفهمیدم

از بس که واژه ها ی سرگردان فریاد می زدند

حالا دیگر آب از سر من و آسمان و زمین گذشته است

حسی عجیب بی قفه در من حلول می کند

وهمی آبی رنگ_

طوری که تمام ستارگان

با جزء جزء رنگهایشان

یک به یک در آن نمایان اند

آینه شده ام انگار!

نه نه !

مرا به جرم عقل متهم نکنید

من جنون را حرف به حرف هجی کرده ام بارها

من نام و نشان همه ی ستاره ها را از یاد برده ام ا

اما ردّ پای هر شهاب تازه گذشته ای را خوب می شناسم

من گفتم آینه ؟

نه!اشتباه از باد بود

این همه سنگ برای توهم یک آینه زیاد نیست آیا؟

اصلا دیگر چه فرق می کند

آب از سر من و آسمان و زمین و آینه گذشته است .

ط.ن

نمایش “ایستگاه سلام” برگزیده ی دومین جشنواره بین المللی صاحبدلان در  خانه نمایش در حال اجرا است. .

نویسنده و کارگردان: رسول نقوی

بازیگران: صفورا کاظم پور ، حسام منظور ، حسین میرزاییان

نویسنده : ماریا هاشمی

کارگردان: بهنام حجتی

بازیگران :تبسم هاشمی، الهه شه پرست ،میثم نوروزی، نازنین بابایی

من

پیش از این روزهای سبز فروردین

فصل آغاز و روییدن را

وعده داده بودم _

آخر …

شبی از شبها،

 که تو در خواب خوش  بی خبری

کابوس های مرا یک به یک  رج می زدی

خدا ی مهر در آیینه ام حلول کرد

و بشارتم داد به طلوع

اینک!

ای تو …

ای که عهد و سوگند هایت

همه را باد  با خود برده است!

از نهان خانه ی تنگت

 بنشین و تماشا کن

من  دوباره شکوفه کرده ام

و تو،

 عاقبت …

تنها،

 به یک اشاره ی ترد نسیم

رفته ای از یاد

 آری!

معجزه حقیقت دارد

باور کن.

من نفس می کشم هنوز

من خود بهارم امروز!

ط.ن

گرچه  از لحظه ی آغاز، مدت زیادی گذشته ؛ روزهایی، شب و شب هایی ،روز شده است اما هنوز جوانه ها ی بسیاری در حال رستن اند . شکوفه های گیلاس تازه سر از خواب برداشته اند ؛ و هنوز فروردین است پس هنوز هم می شود آغاز سال تازه و رسیدن بهار را تبریک گفت.

بهارتان سبز و جاوید باد!  

زیر باران،

 راه می روم

می دوم

 و پرواز می کنم

 در اوج رویا

بلند بلند،همراه آسمان، ترانه می خوانم

” آی  ع  ش  ق !  آی…

به این واژه که می رسم

ناگاه دهانم بسته می شود

آسمان، آوار سکوت بر سرم می بارد

دیگر چهره ام آبی نیست

باران، گونه هایم را پاک می کند

و من  دوباره پرواز خواهم کرد.

ط.ن

شاید افسرده ترین زن زمین من باشم ،!

اما …

ریشه هایم نه در این خاک سیاه

که در هفتم آسمان بلند  کهنه سال است

بیهوده سر مگردان

قد نگاه تو را به آنجا راه نیست

من

هر آن گاه که اراده کنم  ،

شکوفه خواهم زد

حتی در این سردترین شبهای زمستان دل

باور نداری

بنشین و تماشا کن

اعجازدختری را که زاده ی فروردین است  .

دیگر کاری از طلسم سکوت تو بر نمی آید

هنگام معجزه ی فریاد من  رسیده است

حالا دیگر از خواب برخیز

فقط بنشین و

تماشا کن

جوانه زدن تازه گلی را

که تو در یخبندان قلب تاریک ات

 ریشه هایش را  پژمردی…

ط.ن

دی ۱۳۹۰

وقتی  که واژه هایم هم

 از عهده ی شرح وسعت غصه هایم  بر نمی آیند

افسرده می شوند و منزوی

انزوا خوب است گاهی

اما من دیگر از سکوت بیزارم

می خواهم فریاد بزنم

می خواهم ناتمامی  تمام این شبها  و

تمام اندوه ناتمامم را

در گوش روزگار فریاد بزنم

دریغ!

گوش شنوایی نیست که نیست

حالادارم می فهمم که

 چرا  شاعر “دلش فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش ” !

حالا دراین روزهای سرد آخر پاییز

در این حصار جبری انزوا

من

خسته از هر چه سکوت بی سرانجام

چقدر…

 دلم فریاد می خواهد…!

ط.ن

آذر ۱۳۹۰

چند شبی ست که دیگر باران نمی بارد

روزها خورشید به احوال ما می خندد

مثل من  که این روزها هی می خندم

حالا این خنده های تلخ

راه نفس را بسته

کاش باران ببارد!

مادر از سردرد می نالد

و پدر از سرفه 

آه …!

همه ش تقصیر من است

خاطره های تاریخ گذشته  را به باد سپردم

هوا آلوده و مسموم شد

  امشب ، خواستم باز  به تو فکر کنم

شاید آسمان ببارد!

اما …

دیدم تصویر تو در خیال خاطر من محو شده

حتی ،

رد پای خواب تو از ثانیه ها هم پاک شده است

مثل تمام عکس های یادگاری

حالا مدتی ست که دلم آسمان ابری و

هوای بارانی می خواهد

اما بدون هیچ خیال و خاطره ای شاید

کاش بی یاد تو ،باز هم باران ببارد …!

ط.ن